من و تنهايي و غم هاي سياه، تو و راهي به ديار دگري  در دلم آتش و خون مي جوشد، واي بر من كه ز دل بي خبري مكن آزاد مرا اي صياد، نپرد مرغك بشكسته پري بي تو دل هيچ نيرزد به خدا، صدفي مانده تهي از گوهري تو و آن دل كه كُشد زار مرا، بي تو اي دوست من و چشم تري تو و بيگانگي و تلخي و قهر، من و اشكي كه ندارد ثمري من چو يك شاخه ي افتاده به خاك، تو گريزان چو نسيم سحري آنچنان از بر من مي گذري، كه ز كويي گذرد رهگذري! بعد من باز كجا خواهي يافت، زين دل غمزده ديوانه تري؟ ترسم آن روز بجويي دل من، كز دلم هيچ نباشد اثري    کاش می شد بار دیگر سرنوشت از سر نوشت  کاش می شد هرچه هست بر دفتر خوبی نوشت  از قلم هایی که بر عالم رواست با محبت با وفا با مهربانی ها نوشت  کاش اشتباه هرگز نبودش در جهان  داستان زندگانی بی غلط حتی نوشت  کاش دلها از ازل مهمور حسرت ها نبود  کاین همه ای کاشها بر دفتر دلها نوشت   اين دل تنگم را هيچ کس مرهم نبود آخرين نور اميدم نور چشمان تو بود روزها و شبها قصه ي بود و نبود خاطرم هر جاي قصه با تو بود رفتي و اين رسم دلداري نبود آخر قصه نمي دانم دلت پيش که بود در راه رسیدن به تو گیرم که بمیرم اصلاً به تو افتاد مسیرم  که بمیرم یک قطره آبم که در اندیشه دریا افتادم و باید بپذیرم که بمیرم   تنهایی،صدای مبهم ثانیه هاست که تو را در کورسوی جاده انتظار صدا می کند تنهایی،به مانند در و پنجره ی بسته ایست در بهاری دل انگیز تنهایی،نگاه خشمگین باد در زمستان کم تحرک عمر است تنهایی،همان دیوار لختی ست که در سالن خالی انتظار ، مرا می نگرد تنهایی،سیلی باد بر گونه ی شبی رخوتناک به هنگام یاد آوری خاطره هاست تنهایی،اندیشه ی وا مانده ی انسانی خسته از تلاطم فاصله هاست تنهایی،تنها بهونه واسه گریز از به آغوش کشیدن مرگه    در باغ دلم جوانه ای باید و نیست  شوق غزل و ترانه ای باید و نیست خواهم که تو راببینم  اما چه کنم دیدار تو را بهانه ای باید و نیست رفته ای دامن کشان ای یوسف مه روی من از کجا گیرم سراغت ای گل خوشبوی من سوختم و افروختم در آتش هجران تو  شد سفید از حسرت چشم سیاهت موی من برحاشیه برگ شقایق بنویسید گل تاب فشار در و دیوار ندارد