سحر كه مي شود دلم هواي گريه مي كند
ز دست روزگار خود مدام شكوه مي كند
كودك خسته ي دلم تو را بهانه مي كند
كبوتر غريب دل هواي ناله مي كند
غريبم و كسي به اين غريبه سر نمي زند
كسي به خانه ي دلم حلقه به در نمي زند
مريضم و به فكر من كسي دوا نمي كند
كسي به حال غربتم دگر دعا نمي كند
بيا و راحتم كن و بگير جان خسته را
بيا مرحمي بده بال و پر شكسته را

عمق چشمان پر از تنهایی ام را دید و  رفت

سنگدل بر آرزوهای دلم خندید و رفت

عاقبت گفتم به او راز دل دیوانه را

من که گفتم دوستش دارم چرا رنجید و رفت

ماهی در تنگ زندانی شده حرفی بزن

از همان توری که از دریا تو را دزدید و رفت

شعله این شمع آتش می زند بر جان تو

عاقبت پروانه ای این جمله را نشنید و رفت

آه این تصویر تکراری شده است

باز هم اشکی به روی گونه اش لغزید و رفت

از چه رو بغض و غرور و قلب من با هم شکست

عاشقی دلسوخته این نکته را پرسید و رفت

ای خدا از آدمیزاد زمینی در گذر

آن که از باغ بهشتت سیب سرخی چید و رفت

غرق در رویای تو بودم که پلکم بسته شد

یک فرشته آمد و روی مرا بوسید و رفت

دیرگاهیست که تنها شده ام

قصه غربت صحرا شده ام

وسعت درد فقط سهم من است

باز هم قسمت غم ها شده ام

دگر آیینه زمن بی خبر است

که اسیر شب یلدا شده ام

من که بی تاب شقایق بودم

همدم سردی یخ ها شده ام

کاش چشمان مرا خاک کنید

تا نبینم که چه تنها شده ام

وحدس می زنم شبی مرا جواب می کنی

و قصر کوچک دل مرا خراب می کنی

سرقرار عاشقی همیشه دیر کرده ای

ولی برای رفتنت عجب شتاب می کنی

من از کنار پنجره تو را نگاه می کنم

و تو مرا به نام دیگری خطاب می کنی

چه ساده در ازای یک نگاه پاک و ماندنی

هزار مرتبه مرا ز خجلت آب می کنی

به خاطر تو من همیشه با همه غریبه ام

توکمتر از غریبه ای مرا حساب می کنی

و کاش گفته بودی از همان نگاه اولت

که بعد من دوباره دوست انتخاب می کنی

به جان جوشم که جویای تو باشم

خسی بر موج دریای تو باشم

تمام آرزوهای منی، کاش،

یکی از آرزوهای تو باشم

لحظه های گم شده ی زندگی را با نیلوفرهای باغ حسرت دمخور مکن
پشت به غروب کن و رو به آفتاب و در خیال به سمت دوردست پرواز کن...
غربت را معنای دیگری ببخش و زخم های قلب کبودزمانه را مرهم بگذار
در گرداب آفتاب اسیر نشو " شب آرام را به صبح برسان و تاریکی اش را
با صدای باد صیقل بده و این را بدان که مردابها در انتظارند دیوارها تشنه اند
پنجره ها اسیر چارچوب خود " شب می رود و صبح در راه است و ...
زندگی دوباره شروع می شود

رفتی ولی کجا که به دل جا گرفته ای

دل جای توست گر چه دل از ما گرفته ای

بگذار تا ببینمش اکنون که می رود

ای اشک از چه راه تماشا گرفته ای

كوه ها بايد كند تيشه ها بايد زد

بيستونهاي دگر بايد ساخت

تا بگويم سخن از قصه تنهايي خود

گفته هايي همه نغزوعده هايي همه پوچ

و سلامي اگر آيد ز كسي همه از روي نياز

من زگردون زمان فقط اين خواهم و بس

كه پس از مرگ بَرَد مشتي از خاك مرا

سوي منزلگه يارو بريزد بَرِ يك بوته خشك

ذره ذره تن من جذب شود در تن گل

بوي گل بوي من و ناله من شبنم گل

شايد از گردش ايام كند گذر از بوته من دلبر من

و بچيند گلي از بوته من وببويد گل من

تا كند ياد ز درد دل من تاكند ياد ز درد دل من

تولدم مبارک

از شمال محدود است به آینده ای که نیست !.

به اضافه ی غم پیری و سایه ی مخوف ممات ..:

از جنوب به گذشته ی پوچی .. پر از خاطرات تلخ !..

گاهی اوقات شیرین ...

مشرق ، طلوع آفتاب عشق ، صلح با مرگ !..

شروع جنگ حیات ..

مغرب ، فرسنگ ها از حیات دور ، آغوش تنگ گور !..

غروب عشق دیرین ...

این چه حدودی است ! آیا شنیده ای و می دانی ؟

حدود دنیای متزلزلی است ، موسوم به جوانی !..

(حدود جوانی ، از " کارو" )

حرف دل :

خدا جونم

منو ببخش که راه و رسم  بندگی کردنو خوب بلد نبودم ،

منو ببخش اگه شکرگذار چیزهایی که به عنوان نعمت به من ارزانی کردی ، نبودم ،

منو ببخش اگه بعضی وقتا به خاطر چیزهایی که بر اساس حکمت بهم ندادی ،

به رحمت تو شک کردم ،

منو ببخش اگه به خاطر چیزهایی که به واسطه امتحان ازم گرفتی،

گله کردم و به عدالتت شک کردم

ماها معمولاً عادت داریم همیشه روز تولدمون بگیم یک سال بزرگتر شدیم ،

باید رو کارهامون یه تجدید نظری بکنیم ، بزرگ شدیم عاقل شدیم کاری نکنیم که مبادا

دست کسی گزک بدیم ، یه جورایی سنمونو صعودی حساب می کنیم ، اما

هیچ وقت نمی گیم شمارش معکوس زندگیمون یک عدد رد شده و یک سال به مرگ نزدیکتر شدیم ،

هیچ وقت طول عمر زندگیمونو نزولی حساب نمی کنیم ،  غافلیم از اینکه تو قمار روزگار ،

داوی که ما شرط بندی کردیمِ ، زندگیمونه ، اگه بی گدار به آب بزنیم یک دفعه چشم باز می کنیم و می بینیم بازنده ی بازی ماییم ....

آخدا چی می شد اگه تو لحظه احتضار به پاکی وقتی باشیم که به دنیا اومدیم

راستی خداجون :

از بابت هدیه های آسمونی ،فر شته های مهربونی که

در قالب دوست برام فرستادی ممنونم

اینم اسامی دوستای گلم : از لطف همتون بی نهایت ممنون

امیدوارم کسی رو ازقلم ننداخته باشم

که حسابی شرمنده روی گلش می شم

	نام وبلاگ	نویسنده		نام وبلاگ	نویسنده
	نوشته های من	فریبا جون		منم و یک دنیا حرف	شیدا جون
	چرت و پرت	فرشیده جون		تنهایی	زکیه جون
	طلوعی دیگر باید زیست	غروب عزیز		خیلی دوستت دارماا باشه!	محمدجواد عزیز
	عشق است خدا را....	آقا کیانوش		فرشته مهربون	فائزه گلم
	روانشناسی هیپنوتیزم	آقا سعید		غم و شادی	شیوا جون
	اعترافات یک ذهن پاک	آقا مسعود		کلبه تنهایی من	विश्वविद्या•»سحر نازم
	سلام همسایه ها	آقا رضا		بی تو عمراً	مهبان عزیز
	کتابخانه عجیب	سبا جون		درددلهای پاییزی	غزل جون
	جایی برای آزمون	امید عزیز		دلکده	رونیکا جون
	گل یخ	لیلا جون		غم تنهایی	شهریار عزیز
	اشرافزادگان ایرانی	آرمان عزیز		با من بمان ای آشنا	I♥U مهتاب شبI♥U
	زادمهر	آقای توکلی عزیز		پایان عشق	محمد
	حس همیشه داشتنت	مریم گلم		عاشق تنها	معین عزیز
	باران امید	مهرداد عزیز		لحظه های بی کسیم	عسل جون
	شیطون بلاهای مثبت	مرجان جون		4My LoVe$\/\/$	(¯`•¸•´¯)oـحـoـد(¯`•¸•´¯)
	فقط برای آرام	پیمان عزیز		دل نوشته بی صدا	(¯`•__•´¯)30/\/4 (¯`•__•´¯)
	محمد امین2	محمد امین عزیز		جیلوس	jiloos
	برمودا	پرنسس پرشیا وپرنس ایندیا		روانشناسی	محسن
	جام باده	جام باده		تلاطم	میترا و مهسا جون
	باید زیست	محمدحسین عزیزدل عمه		امشب دختری می میره	زهره جون
	سرمه	مریم		صدای آبشار	سینا
	هدیه	سمانه و پویا		فصل عاشقی	طناز
	سیگما	مریم		احمد و کیانا	-
	عشق من لاریسا	آرمین		عشق-محبت	عسل جون
	چای با طعم خدا	فرشته		غرور گل بی خار	RahGozaR
	بوی باران	غریبه		تک ستاره آسمان دل	خاطره جون
	جاوید	-		جواد	-
	بیا حالشو ببر	ٍٍُ !! SeTaReH !!ღღ		تنها ترین تنها	فاطمه جون
	شبنم	-		دخترپرتغالی	مینوجون
و همه عزیزانی که بهم سر زدند

پ.ن 1: ببخشید آپ این دفعه انقدر طولانی شد  چون فعلا دیگه قصد آپ کردن ندارم

میلاد باسعادت:

وارث محمدی ، آقا اباعبدالله الحسین (ع) و

سلطان وفا، سقای کربلا ، باب الحوائج (ع)

  مبـــــارک     

یه جا خوندم "آقا  ابوالفضل العباس همیشه یه قدم از امام حسین (ع) عقب تر بودند

حتی تن شریفشون هم یک روز بعد از ایشون متولد شده"

ولی خوب تو صحرای کربلا پیش قدم شدند و زودتر از برادر شهید شدند